ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ;

Μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε αιρετικοί;

Εδώ και καιρό έχω, συνειδητά, σταματήσει να βλέπω τί κάνει ο διπλανός μου, και για να το πω ξεκάθαρα, έχω σταματήσει να νοιάζομαι για το τί γίνεται εκεί έξω. Το τί «κυκλοφορεί στην αγορά» με αφήνει παγερά αδιάφορο. Ο κόσμος γύρω μας μπορεί να ζει όπως θέλει και αυτό δεν αλλάζει, ίσως αυτό να είναι η μαγεία της καθημερινότητας μας.

Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι την εποχή των φοιτητικών μου χρόνων. Την εποχή που οι δάσκαλοι μας δίδασκαν, όλα αυτά που θα μας ήταν χρήσιμα για την επαγγελματική και δημιουργική μας πορεία. Τελικά ήταν τόσο σημαντικές αυτές οι γνώσεις ή απλά αναγκαίες και οι δάσκαλοι ήταν πραγματικά ικανοί να μας τις μεταφέρουν;

Αναρωτιέμαι, αν αυτές οι γνώσεις τελικά μπορούν να σε οδηγήσουν στη δημιουργία!

Αυτή η τάση για υπερμόρφωση και υπερπληροφόρηση, είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα στην δημιουργία; Όταν σου μιλάω για δημιουργία δεν εννοώ κάτι εντελώς καινούριο, ξεχωριστό ή καινοτόμο αλλά με την έννοια της δημιουργίας μιας εξολοκλήρου δικής σου ιδέας, που εν τη γενέσει της αποτελείται μόνο από στοιχεία της δικής σου ταυτότητας.

Μήπως η υπερμόρφωση, εκτός από τις ακαδημαϊκές γνώσεις που σου προσφέρει, επιπλέον σε καθοδηγεί και δυστυχώς, πολλές φορές σε δρόμους που έχουν ήδη “πατηθεί”;

Τελικά, ποιό είναι το ζητούμενο; Να έχουμε ιστορική γνώση της δημιουργικότητας των άλλων ή να δημιουργούμε εμείς νέες ιδέες; Γιατί να μας νοιάζει τί έχει κάνει κάποιος στην άλλη άκρη κόσμου; Ακόμα και την ίδια ιδέα με εμάς να είχε, αποκλείεται, να την εκφράσουμε με τον ίδιο τρόπο. Εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες που κουβαλάμε στα βιώματά μας και στις σκέψεις μας θα κάνουν την κεντρική ιδέα ενδιάφερουσα διαφορετική.
Η αγωνία των δημιουργών να μην αντιγράψουν κάποιον μήπως είναι απλά ένα αδιέξοδο; Μήπως η υπερμόρφωση και η κάθε λογής επιρροή μας μετατρέπουν σε απλές αντιγραφικές μηχανές που στερούνται την δύναμη της πρωτότυπης ιδέας;

Μήπως θα έπρεπε να διδασκόμαστε τα απλά και τα βασικά και να εκπαιδευόμαστε περισσότερο στην “σύλληψη” και πραγματοποίηση νέων ιδεών;
Σκέψου το στυλ. Η γνώση και η επιρροή της τελευταίας τάσης της μόδας ή του design, σου στερεί την δυνατότητα της δημιουργίας μιας δικής σου τάσης, τελείως καινούριας, δομημένης πάνω σε διαφορετικές βάσεις.

Ο επαναπροσδιορισμός της δημιουργικότητας, μήπως είναι η λύση σε όλες τις κρίσεις που περνάμε τα τελευταία χρόνια;
Γιατί όλοι έχουμε την τάση να περιστρεφόμαστε απροκάλυπτα γύρω από τις ιδέες των άλλων, εγκλωβίζοντας την δημιουργικότητά μας στις υποτιθέμενες -ή μη- “φαεινές” ιδέες τους και -συνήθως- έχοντας την αυταπάτη ότι εμείς το κάνουμε καλύτερα ή έστω διαφορετικά;
Ο ελλιπής σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός είναι πια έντονα εμφανής, με τις «αδυναμίες» του, να δείχνουν τα δόντια τους ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Γεγονός που κάνει τους περισσότερους να αναζητούν τις λύσεις στο εξωτερικό, σε επενδύσεις, ιδέες, μουσική, μόδα, σε όλους τους τομείς.

Τελικά οι δάσκαλοι μας και η γνώση που μας μετέφεραν υπήρξαν πηγή έμπνευσης, ή μέσο χειραγώγησης για νέους δημιουργούς;

Οι γνώσεις, που με όλο πιο μεγάλο κόπο και χρόνο αποκτούμε, είναι αλήθεια το θεμέλιο της δημιουργικότητας μας;
Μήπως να βγούμε από το καλούπι των γνώσεων και να αρχίσουμε να δημιουργούμε από το μηδέν; Μήπως ήρθε η ώρα να δημιουργήσουμε την δική μας θεωρία;

Μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε αιρετικοί;